do kawki

Cześć Kochani! ❤ Ostatnio bardzo dużo się dzieje, trudno jest mi nadążyć ze wszystkim, więc piszę tego posta w dość szybkim tempie, ale mam nadzieję, że coś uda mi się przekazać. Chciałabym dzisiaj wypunktować kilka znalezionych w internecie i gazetach "porad", dotyczących żywienia i tzw. "zdrowego stylu życia". Na pierwszy rzut oka nie budzą one żadnego niepokoju, jednak gdyby przyjrzeć się bliżej, to bardzo mocno widać w nich  zachętę do diet, głodówek, zagłuszania prostych sygnałów wysyłanych przez nasz organizm, a niektóre wprost mówią, że "najważniejsze są cyferki" na wadze, czy ubraniu. Niestety, ale część tych "złotych rad" sama przetestowałam w trakcie choroby. Mogę w 100% powiedzieć, że nie ma w nich nic, co byłoby naprawdę zdrowe i godne polecenia. Krótka lista mitów: 1. Dieta wegańska, dieta paleo lub dieta ketogeniczna, zmieniają życie. Nie, zmiana diety nie zmieni Twojego życia. Jedyną osobą, która może zmienić cokolwiek, jesteś Ty ...

Cześć Kochani! ❤ Dzisiejszy post będzie takim trochę cofnięciem się w czasie. Chciałabym w nim zawrzeć kilka rzeczy, które mają miejsce, gdy już "oficjalnie" chorujemy. Oprócz objawów fizycznych, chodzi mi też o przebieg życia i jak zmienia się ono w poważnym stadium anoreksji. Najczęściej przestajemy funkcjonować i spędzamy w domu, (lub w szpitalu) całe dnie, czekając aż w życiu cokolwiek się wydarzy. Nie jest istotne co to będzie- po prostu w chorobie "dzieje się dużo niczego", dlatego nawet wyjście na pobranie krwi staje się wybawieniem z chorobowej codzienności. Chorując na anoreksję, przestajemy być uczestnikami własnego życia- pamiętam jak sama odnosiłam wrażenie, że "moje życie mnie nie potrzebuje"- ono po prostu gdzieś tam upływało, wraz z czasem, a ja patrzyłam na to wszystko z boku. Post mało pozytywny, ale zdecydowanie prawdziwy. 1. Złe samopoczucie... Nieważne, czy fizyczne, czy psychiczne- jest po prostu źle. Nieustające, przeszywające zimn...

Cześć Kochani! ❤ Dzisiejszy post dotyczy uzależnienia od wysiłku fizycznego. Zjawisko to, bardzo często pojawia się jeszcze przed najgorszym punktem choroby- można powiedzieć, że jest to jeden z objawów. W wielu przypadkach takie uzależnienie, niestety zostaje z ludźmi do końca życia. Sama się z tym borykałam w chorobie i do tej pory mam swego rodzaju "zespół abstynencyjny". Wysiłek fizyczny jest świetny, nasze ciało jest stworzone do ruchu i nie neguję hasła, że sport to zdro wie. Problem rozpoczyna się wtedy, gdy ćwiczymy nie dla przyjemności samej w sobie, ale dla spalania kcal, czy sprostania jakimś nienaturalnie kreowanym wzorcom sylwetki. Czasami też pojawia się ćwiczenie, która usprawiedliwiamy poprawą samopoczucia- rozumiem, że przy wysiłku uwalniane są endorfiny i da się chwilowo zapomnieć o problemach. Czerwona lampka powinna się zapalić gdy jesteśmy w punkcie, w którym dany problem ciągle powraca lub narasta, a my zamiast rozwiązać go na realnej płaszczyźnie, zwięk...

Moi Drodzy! :) Mam nadzieję, że nie zamarzliście przy tych niskich temperaturach. :) Mój blog też nie zamarzł, jednak rozpoczął się kolejny semestr, więc mam chwilowe urwanie głowy i stąd też małe opóźnienie.  Dzisiejszy post będzie lekko "techniczny"- chciałabym w skrócie wyjaśnić, czym jest to tajemnicze "Minnie Maud"  (w skrócie- "MM") , które tak często się pojawia. W całym środowisku osób, które starają się wyjść z zaburzeń odżywiania, są to dość powszechne nazwy. Minnie Maud (MM), to metoda wychodzenia z choroby, restrykcyjnych diet, czy po prostu innych sytuacji, w których zmniejszyliśmy drastycznie podaż kaloryczną. To solidny, wymagający i moim zdaniem, bardzo dobry sposób, na : odbudowę organizmu, przyspieszenie przemiany ma terii i pokonanie lęku do jedzenia. Konkretniej, chodzi o to, że: -jemy codziennie minimum 3000kcal, -nie ćwiczymy i nie stosujemy innych sposobów, które "kompensowałyby" spożyte posiłki.  Brzmi to banalnie, ale tyl...